เรื่องเล่าของลูกผู้ชายชาวจีนคนหนึ่ง


เรื่องเล่าของลูกผู้ชายชาวจีนคนหนึ่ง ซึ่งเมื่อเติบโตขึ้นต้องมีภารกิจเดินทาง และตั้งถิ่นฐานอยู่ไกลจากพ่อแม่ แต่ก็มักติดต่อพูดคุยทางโทรศัพท์กับแม่อยู่เสมอ…

แม่มักจะบอกเขาว่า “ไม่ต้องห่วงแม่” ไม่ต้องกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ เพราะจะสิ้นเปลืองเงินทอง…ยิ่งพูดก็ยิ่งซ้ำๆซากๆ เขารู้ดีว่า แม่เริ่มคิดถึงเขามาก

จนกระทั่งปีนึง ที่แม่มีอายุครบ 75 เขาจึงตั้งใจจะกลับไปเยี่ยมแม่ โดยตั้งใจว่าจะอยู่ด้วยสัก 1 เดือน ขอเป็นเพื่อนแม่เพียงอย่างเดียว

พอบอกข่าวนี้ให้แม่ทราบ แม้จะมีเวลาอีกตั้ง 2 เดือนเศษ แม่ก็เริ่มเตรียมตัวในการกลับมาเยี่ยมบ้านของลูกแม่ดึงเอาสมุดบันทึกมาจดสิ่งที่ต้องตระเตรียม แม่เตรียมรายการอาหารที่ลูกชอบ รื้อเอาผ้าห่มที่ลูกเคยชอบห่มมาปะชุนใหม่…สำหรับคนอายุ 75 เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย…

พอลูกกลับถึงบ้าน ตอนอยู่บนเครื่องบิน เคยตั้งใจว่าจะขอกอดแม่ให้ชื่นใจสักครั้งแต่พอมาเห็นแม่ แม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผอมแห้ง หน้าตาเหี่ยวย่น ช่างไม่เหมือนแม่ คนก่อนหน้านี้เลย…

แม่ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเตรียมอาหารที่ลูกเคยชอบ โดยที่หาทราบไม่ว่า ลูกไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นแล้ว และเพราะแม่ตาไม่ค่อยดี รสชาติอาหารจึงแย่มากๆ บางจานก็เค็มจัด บางจานก็จืดสนิท ผ้าห่มที่แม่อุตส่าห์เตรียมให้ ทั้งหนาทั้งหยาบ ไม่สบายกายเลย…แม่หารู้ไม่ว่า เดี๋ยวนี้ลูกนอนห้องแอร์ และใช้ผ้าห่มขนแกะแล้ว แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร เพราะเขาตั้งใจจะกลับมาเป็นเพื่อแม่จริงๆ

สองสามวันแรก แม่ยุ่งอยู่กับเรื่องจิปาถะ จนไม่มีเวลาพักผ่อน พอเริ่มได้พัก แม่ก็เริ่มพูดมาก สอนโน่นสอนนี่ พูดแต่ปรัชญาเก่าๆ ซึ่งปรัชญาเหล่านั้น 10 กว่าปีก่อนก็เคยพูดแล้ว พอลูกบอกให้ฟังว่า ปรัชญาเหล่านั้นไม่ทันสมัยแล้วแม่ก็เริ่มนิ่งเงียบและเศร้าซึม

“เหตุการณ์เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ผมพบว่าสุขภาพแม่แย่ลง โดยเฉพาะสายตา อาหารบางจานมีแมลงวันด้วย บางทีอาหารหกบนเตา แม่ก็เก็บใส่จานตามเดิม ครั้นผมพยายามชวนแม่ไปกินนอกบ้าน แม่ก็บอกอาหารข้างนอกไม่สะอาด ของแปลกปลอมเยอะ เมื่อผมบอกแม่ว่าจะหาคนรับใช้มาช่วยแม่สักคน แม่ก็โวยวายว่าแม่เองยังสามารถทำงานเลี้ยงดูเด็กให้ผู้อื่นได้เลย ผมเลยพูดไม่ออกพอผมจะออกไปช้อปปิ้ง แม่ก็จะตามไปด้วย ทำเอาวันนั้นทั้งวัน พวกเราไม่ได้ไปช้อปปิ้งเลย…”

“พอพวกเราเริ่มคุยกันในเรื่องทันสมัย แม่ก็จะหาว่าพวกเราเพี้ยน ผมก็เริ่มบอกแม่อย่างไม่ค่อยเกรงใจว่า แม่ นี่มันสมัยใหม่แล้ว แม่ต้องหัดมองโลกในแง่ใหม่ๆบ้าง… ช่วงครึ่งเดือนหลังที่อยู่กับแม่ ผมเริ่มขัดแม่มากขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกรำคาญเพิ่มมากขึ้นแต่เราไม่เคยทะเลาะกันนะ พอผมขัดแม่ แม่ก็หยุดกึกลง ไม่พูดไม่จา ในตามีแววเหม่อลอย –โลกซึมเศร้าแบบคนแก่ของแม่ชักหนักขึ้นเรื่อยๆ”

“ได้เวลาที่ผมจะต้องเดินทางกลับ แม่ดึงกล่องกระดาษกล่องหนึ่งออกมาในนั้นเป็นข่าวหนังสือพิมพ์ที่แม่ตัดเก็บไว้ในช่วงที่ผมไปอยู่เมืองนอก แม่เริ่มสนใจข่าวต่างประเทศเมื่อผมเดินทางไปนอก ทุกครั้งที่มีข่าวตึงเครียดในประเทศนั้นๆ แม่จะตัดข่าวเก็บไว้ ตั้งใจจะมอบให้ผมตอนที่ผมกลับมา แม่พูดอยู่เสมอว่า อยู่นอกบ้านนอกเมืองต้องระวังตัวให้มากๆ ครั้งหนึ่งมีเรื่องคนญี่ปุ่นต่อต้านและข่มเหงคนจีน มีการปะทะกันด้วย แม่เป็นห่วงมาก ถามเพื่อนบ้านว่าจะส่งข่าวไปเตือนผมที่ญี่ปุ่นได้อย่างไรตอนนั้นผมสอนอยู่ที่ญี่ปุ่น”

แม่ดึงเอาปึกกระดาษข่าวนั้นออกมาอย่างยากลำบากวางใส่ในมือผมเหมือนของวิเศษชิ้นหนึ่ง มันหนักมาก ผมเริ่มรู้สึกลำบากใจเพราะผมไม่อยากนำกลับไป มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วผมรู้ว่าแม่เก็บมันด้วยความยากลำบาก แม่สายตาไม่ค่อยดี ต้องใช้แว่นขยาย อ่านได้วันละ 2 หน้าก็เก่งแล้ว นี่ยังตัดเก็บได้ขนาดนี้ ทันใดนั้นมีข่าวแผ่นหนึ่งปลิวหลุดลงมา แม่รีบเอื้อมไปหยิบแต่แทนที่แม่จะเก็บเข้ากองเดิม แม่กลับพับเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเอง

ผมรู้สึกเอะใจ เลยถามว่า “แม่ นั่นกระดาษอะไร ขอผมดูหน่อยนะ”แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงล้วงออกมาวางบนข่าวปึกนั้นแล้วหุนหันเข้าครัวไปทำกับข้าวทันที

ผมหยิบแผ่นข่าวนั้นขึ้นมาดู มันเป็นบทความบทหนึ่ง ชื่อว่า “เมื่อฉันแก่ตัวลง” ตัดจากหนังสือพิมพ์เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2004 เป็นช่วงที่ผมเริ่มเถียงกับแม่ถี่มากขึ้นทุกทีบทความนั้นคัดมาจากนิตยสารฉบับหนึ่งของเม็กซิโก ฉบับเดือนพฤศจิกายน ผมอ่านบทความนั้นทันที ….

เมื่อฉันแก่ตัวลง…..ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด ถ้าฉันทำน้ำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง….ถ้าฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนเธอเด็กๆ…ที่ฉันสอนเธอหัดทำทุกอย่าง ถ้าฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆที่เธอรู้สึกเบื่อ….ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็กๆ ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆซากๆ จนเธอหลับเลย

ถ้าฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆได้ไหม ฉันต้องทั้งกอดทั้งปลอบเพื่อให้….เธอยอมอาบน้ำ ถ้าฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆโปรดอย่าหัวเราะเยาะฉัน…. จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม“ทำไม ทำไม”ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม ถ้าฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหวขอ….จงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ

หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่โปรดให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้ว…..กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอกขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน……ฉันก็พอใจแล้ว ตอนนี้ถ้าเธอเห็นฉันแก่ตัวลง…ไม่ต้องเสียใจ…ขอให้เข้าใจฉัน….สนับสนุนฉัน ให้เหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ในตอนนั้น….ฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต ตอนนี้….ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทางของชีวิต…… โปรด….ให้ความรักและความอดทนต่อ….ฉัน

ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ…. ในแววตาอันฝ้าฟางของฉัน….มีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ ของฉันที่มีให้กับ……….เธอ

ผมอ่านบทความนั้นรวดเดียวจบทันที…. เกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตอนนั้นแม่เดินออกมา ผมแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนแรกแม่คงอยากให้ผมได้อ่านบทความนี้หลังจากผมกลับไปแล้วจึงคะยั้นคะยอให้ผมนำข่าวปึกนั้นกลับไป ตอนผมจัดกระเป๋าเดินทาง ผมต้องสละไม่เอาสูทกลับไป 1 ตัว จึงยัดเก็บปึกข่าวเหล่านั้นเข้าไปได้รู้สึกแม่จะดีใจมากเหมือนกับว่า

หนังสือพิมพ์เหล่านั้นเป็นยันต์โชคลาภสำหรับผมและเหมือนกับว่าการที่ผมยอมรับหนังสือพิมพ์เหล่านั้น ผมได้กลับมาเป็นเด็กดีของแม่อีกครั้งหนึ่งแม่ตามมาส่งผมจนถึงรถแท็กซี่เลยที่เดียว หนังสือพิมพ์ที่ผมนำกลับมาเหล่านั้น ไม่ได้ใช้ทำประโยชน์อะไรเลย แต่บทความ“เมื่อฉันแก่ตัวลง” บทนั้น ผมได้ตัดเก็บไว้ในกรอบ เอาไว้ข้างตัวฉันตลอดไป

ตอนนี้ ผมขออุทิศบทความนี้ให้กับลูกๆทั้งที่พเนจรและไม่ได้พเนจรทั้งหลาย…ถ้ามีเวลาว่างก็แวะไปหาท่าน หรือไม่ก็โทรไปหาท่านบ้าง บอกท่านว่าคุณอยากกินอาหารที่ท่านทำเสมอ….ท่านไม่ได้ต้องการอะไรจากเรามากไปกว่าแค่ได้รับรู้ว่าเราสุขสบายดี..ถ้าหากเราไม่สามารถไปเยี่ยมท่านได้….ตอนคุยโทรศัพท์กับท่าน…โปรดยิ้มให้กว้างๆและยิ้มบ่อยๆ…แม้ท่านจะมองไม่เห็น..แต่ท่านจะรู้สึกได้……

ที่มา http://www.oknation.net/blog/print.php?id=149895

ลำบากกว่าเรายังมีอีกเยอะ – เรื่องเล่าสร้างกำลังใจ


ee94e0bac243a4d5f8afcb16e103feae_1329720916

…….

หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีโจร ชื่อ “เสือไบ”

เสือไบ เป็นโจรที่มีคุณธรรม ปล้นทรัพย์สินคนรวย มาช่วยคนยากจน

..

แต่เนื่องจากเป็นคนดุดัน พูดจริงทำจริง คำไหนคำนั้น

จึงเป็นทั้งที่รักเคารพและเกรงกลัวของคนในหมู่บ้าน

วันหนึ่ง เป็นวันเกิดของเสือไบ ชาวบ้านจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้

เสือไบ จึงประกาศบอกเพื่อนบ้านว่า

“ให้มาอวยพรวันเกิดมือเปล่าก็พอ ห้ามนำอะไรติดไม้ติดมือมาให้เด็ดขาด”

(เสือไบ กลัวเพื่อนบ้านจะลำบาก และ เสียค่าใช้จ่ายเกินเหตุ)

พอถึงวันงาน ทิดมี ก็คิดว่า

“ถ้าไม่มีอะไรติดไม้ติดมือไปเลยจะน่าเกลียด”

ว่าแล้ว ทิดมี จึงหิ้วมังคุด ไปฝากเสือไบ หนึ่ง กิโล

เมื่อไปถึงงาน เสือไบเห็นทิดมี เอามังคุดมาให้ ก็โกรธมาก

ที่ทิดมีไม่เชื่อในคำสั่งของตน

เสือไบจึงสั่งให้ลูกน้อง นำมังคุดให้ทิดมีกิน โดยไม่ต้องปอกเปลือก

ทิดมีตกใจ …อ้อนวอนเสือไบ แต่ก็ไม่เป็นผล

ทิดมีจึงจำต้องกินมังคุดทั้งเปลือก อย่างทุกข์ระทมที่สุด

เมื่อกินหมดลูกแรก เสือไบก็สั่งให้กินลูกที่สอง และสาม

ทิดมี ขอร้องอ้อนวอน เสือไบ มากกว่าเดิมอีก

เพราะลำพังกินลูกเดียวก็จะแย่อยู่แล้ว จะกินต่อยังงัยไหว

แต่ก็ไม่เป็นผล ทิดมีจึงกินมังคุดลูกที่สองและสามจนหมด

เสือไบสั่งให้กินลูกที่ สี่ และห้า อีก ….แต่คราวนี้

ทิดมีกลับไม่ขอร้องอ้อนวอนเสือไบ อีกแล้ว

แต่กลับมีรอยยิ้มและแถมยังหัวเราะอย่างมีความสุขเสียอีก

…..

…..

ทุกคนก็เลยสงสัยว่า มันอร่อยตรงไหน ไอ้เปลือกมังคุดเนี่ย

เสือไบ “หัวเราะอะไร ….ไอ้ทิดมี”

ทิดมี “เปล่าหรอกครับ เพียงแต่ตอนที่ข้าหิ้วมังคุดมา

พอดีสวนทางกับทิดมา เห็นมันถือทุเรียนมาสองลูก

บอกว่าจะนำมาฝากท่านเสือไบ”

(ทิดมี คิดว่าหากทิดมาได้กินทุเรียนทั้งเปลือกจะเป็นอย่างไร …555)

ในยามที่เราตกที่นั่งลำบากหรือท้อแท้สุดๆ

..

ให้นึกถึงคนที่ยากลำบากกว่าเรา (ซึ่งในโลกนี้ยังมีอีกเยอะ)

แล้วจะทำให้เรายิ้มสู้ขึ้นมาได้

เหมือนทิดมี ที่เมื่อคิดถึงทิดมา แล้วรู้ว่า

ทิดมาตกที่นั่งลำบากกว่าเราแน่ จึงยิ้มสู้ต่อไปได้

เพราะยังมีคนที่ลำบากบนเส้นทางเดียวกันเป็นเพื่อนเราอยู่

หรือบางคน…อาจลำบากกว่าเราหลายเท่าด้วยซ้ำไป……

 

ที่มา http://www.oknation.net/blog/kritwat/2009/11/06/entry-1

เล่าเรื่องในบ้านเมตตา สำหรับพวกที่คิดว่าตัวเองแน่อ่ะฟังไว้นะ !!


กระผมชื่อ โก๋ ละกัน ถูกตัดสินโทษ 1ปี ไม่รอลงอาญา
คดีทำร้ายร่างกายผู้อื่นบาดเจ็บสาหัส ในบ้านเมตตา มิใช่ มีแต่เด็กๆ ส่วนใหญ่จะ 17-18 ถึง 24 มากสุด เด็กที่จะถูกส่งไปที่แรกคือ
1.บ้านเมตตา
2.บางปลา (แทงกันไส้แตก) สำหรับพวกที่เปรี้ยวๆในเมตตา จะถูกส่งมาที่นี่
3.มุฑิตา
4.อุเบรค (เขียนถูกปะว่ะ) สุดๆแล้วจาก บางปลา
ชีวิตข้างใน
1. 5.30 (ตีห้าครึ่ง) ตื่น นับยอด (นับคนบนหอว่ามีกี่คน)เพื่อป้องกันคนหาย
2. 5.45 อาบน้ำ แปรงฟัน
3. 6.00-7.00 วิ่งออกกำลังกาย (ขอบอกสุดๆ)ต้องลองถึงซึ้ง
4. 7.00-7.30 กินข้าว 7.30- 8.00 นั่งเล่น รออาหารย่อย
5. 8.00-8.30 เคารพธงชาติ สวดมนต์ ถวายพระพร
6. 8.30-9.00 พักหา บุหรี่ดูด (ข้างในเขาเรียก ยาตั้ง เรียกจาก 1 มวน เป็น 1 บราว) ใครเส้นไม่ใหญ่ หรือไม่รู้จัก ไม่มีทางได้ดูด ขอปุ๊บ เจอตบหน้าสั่นเลย (ถ้าขอมั่วนะ)
7. 9.00-11.00 ฝึกทหาร (โอ้แม่เจ้า) 2 ช.ม. นรกชัดๆ ลุกนั่งวันนึงไม่ต่ำกว่า 300 ที จากปกติผม เต็มที่ก็ 100 ทีก็แทบบ้าแล้ว
8. 11.00-11.30 กินข้าว 11.30-12.00 พัก หาหรี่ดูด
9. 12.00-1.00 พักตามอัธยาศัย บางทีก็ช่วยงาน
10. 1.00 นั่งรวม หากิจกรรมทำ แล้วก็รอ ญาติเยี่ยม ถึงบ่าย 3
11. บ่าย 3.30 มานั่งเตรียมกินข้าว
12. 4.00 ขึ้นหอ !! เตรียมนอน (จากปกติกุ 4 โมงเพิ่งตื่นนะ)ถ้าอยู่บ้าน
12.4.00-6.00 ผู้คุม (เขาให้เรียก พ่อบ้าน หรือ พ่อ) มาเช็คจำนวนคน เตรียมเปลี่ยนเวร แล้วก็ คุยกัน บ่นของเขาอะ แล้วก็ นับยอดคน สวดมน ท่องกฎ 5 ข้อ นั่งสมาธิ
13. จน 6.00 อาบน้ำได้ถึง 8.30 (ช่วง 6 โฒงเย็นถึงนอน อะเข้าไปแรกๆจะคิดถึง เมีย แม่ บ้าน พอหลังๆก็ เหอๆ ทำไรได้ละ อยู่ข้างใน ทำใจครับ ทั่น
ปล.มีไรถาม ถามได้นะ
เช่นกับข้าวกับ ปลา กินยังไง อาบน้ำนี่ยังไง และอีกอย่าง น้ำเย็น อะ ไม่มีได้กินหรอกนะครับ แย่จัง น้ำเย็นไม่ได้แตะเลย

แต่ผมไม่ได้ติดถึงปี หรอกนะ ติดอยู่พักนึง แม่เดินเรื่องกะศาล อีกศาล นึงขอประกัน เพราะเหตุ ผมกินอะไรยาก น้ำหนักลดไป 5 โล ใน 2 อาทิด เลยให้ประกันออกมา

ก่อนขึ้นหอ ทุกคนต้องถอดหมด ทุกชิ้น ส่วนใหญ่จะเห็นกันหมดแล้ว ในหอ เงี้ย
ความ อาย นี่คุณ เขี่ย ทิ้งไปได้เลย และไอพวกคิดว่าตัวเองแน่ๆ อะนะ โดนบาทา ย้ำหน้า แล้วถ่มน้ำลายใส่มาเยอะแล้ว
โปรดอย่าหวัง ว่าจะมีใครช่วยคุณได้ นอกจากตัวคุณเอง
และผมไม่โดนใครตีมา 2 ปักว่าๆละ เข้านี่ไปเนี่ยแหละ
โดนหวดซะ ตัวบิน แบบเขาตี เหมือนเอาไม้กวาด 3 ด้ามมารวมกัน แล้วหวดแบบสุดแรงอะ บางคนชักก็มี ต้องสงห้องพยาบาล เลย ดันโดนกระดูดเอว
ถ้าคุณโดนแทง ข้างใน คุณทำไรไม่ได้ด้วย เขาไม่ส่งคุณออกมาโรงบาลหรอกนะ เขาส่งคุณเข้าห้องพยาบาล ข้างในอะ แล้วคนแทงละ โดนไร โดนผู้คุมกระตืบ+ส่งไปบางปลา แล้วคนโดนแทงก็ซวยไป
? เขาเอาอาไรมาแทงกัน ? ไม้เสียบลูกชิ้นใหญ่ๆหน่อยเหมือนเอา 3 อันมารวมกัน แล้วเหลาให้แหลม แล้วเอาดินสอเปลี่ยนไส้มาอะ แล้วเอาไส้ออกให้หมด แล้วเอาไม้แหลมเข้าไป แล้วพัน สก๊อตเทป เรียบร้อย อาวุธชั้น 1 จาก เมตตา (ระวังไส้แตก กรุณาถอยห่างจากวงบุหรี่)
ส่วนใหญ่จะทาเลาะกันเรื่อง ยาตั้ง(บุหรี่) ขอบอกข้างใน 95% ดูดบุหรี่ แต่จะมีแค่ 30-40 % ที่ได้ดูด
ผมก็ไม่ใช่ขาใหญ่ อาไรหรอกนะ แต่เวลาเข้าไป มันจะถามว่า เฮ้ย บ้านอยู่ไหน รอบไหนเนี่ย
ของผมบอก บางแค รอบ 2 (เคยเข้ารอบนึงแล้วไง เลยรู้จักมั้ง)

 

 

สำหรับพวกที่คิดว่าตัวเองแน่ๆๆๆอ่ะนะฟังไว้

ผมโดน ตัดติด 1ปี 7เดือน คดีครอบจำ 20เม็ต (ครอบครองยาเสพติด เพื่อจำหน่าย)

พวกเปรี้ยวๆที่คิดว่าตัวเองแน่อ่ะ เจอพวกคับบ้าน หวดหลังหักหมดอ่ะ ไม่ได้พูดเล่นนะ เอาไม้กวาดหลายๆอันมามัดรวมกันอ่ะ แล้วเวลาแต่ละบ้านมีเรื่องกันทีนะ ก็แทงกันไส้แตก

เข้าเรื่องกันเลย

วันแรก
ผมเข้าไป ตอน บ่ายโมงกว่าๆ
เป็นเวลาที่ทุกคนรอญาติเยี่ยมกัน
ผมก้ต้องไปนั่งรวมกับพวกเค้า
โชคดีเจอเพื่อนผมพอดีก็นั่งรวม รอญาติเยี่ยมถึง บ่าย 3 ก็เตรียมกินข้าว บางที มีเรื่องกันตอนกินข้าว โดนซ่อมแทงไส้แตกเลยนะ กินข้าวเสร็จ 4โมงเย็นก็ ขึ้นหอ ผู้คุม(พ่อบ้าน) มาเช็คคนว่าหายไปหรือป่าว เช็คเสร็จก็สวดมน ท่องกฏ 5ข้อ นั่งสมาธิ 6โมงก็ ไปอาบน้ำ ได้ถึง 2ทุ่มกว่าๆ
ก่อนขึ้นหอ ต้องแก้ผ้าให้หมด ไม่ต้องอาย ผู้ชายด้วยกันเอง 2ทุ่ม30 ผมก็นอน

วันที่ 2
ตื่นตี5 .30 ไปอาบน้ำแปรงฟัน อาบจนถึง 6โมงก้ไป วิ่งออกกำลังกาย จนถึง 7โมง ก็กินข้าว จน 8โมงก็เคารพธงชาติ สวดมนต์ ถวายพระพร 8โมงครึ่ง ก็พักส่วนมากคนจะไปหา ยาตั้งดูด ยาเส้น อ่ะ ส่วนน้อยมากที่จะได้ดูด ใครมั่วก็โดนกระทืบ
9โมง ก็ฝึกทหาร ตายๆๆๆๆๆๆ เข้าใจนะว่า ฝึกทหาร อย่าคิดว่า ฝึกพละนะครับ ที่จะมา วิดพิ้น 10 ที 20 ที ฝึกทหารนี่ วิดพิ้นอย่างต่ำก็ 100+ ลุกน้องนี่ 250+ จนถึง 11โมง ก็พักกินข้าวแล้วก็หาบุหรี่ดูด จน เที่ยง ก็ นั่งเล่น บางทีก็มีงานให้ทำ

บ่ายโมง นั่งรวมรอญาติเยี่ยม ต่อไปก็เปนเหมือนเมื่อวานที่ผมเล่าอ่ะ

วันที่ 3
ผู้คุมพาตัวไปศาลเด็ก(สนามหลวง)
มันจะให้เราไปอยู่ในห้องขัง (กรงเหล็ก) อันนี่สบายเลย
แม่ผมก็มา เพื่อนผมก็มา ในนั้นมันจะมีหน้าต่างอยู่ สามารถ ยัดยาเข้ามาได้ มันยัดมาให้ผม 4เม็ด ก็ดูดในนั้นอ่ะ แบ่งๆกันดูด
ตอนขึ้นศาลนี่ใส่ชุดนักเรียนนะครับ ปักที่หน้าอก ว่า เมตตา ตัวสีแดง ใหญ่ๆๆๆๆๆ
ผู้คุมก็มาเบิกตัวไปขึ้น บัลลัง
ก็ขึ้นบัลลัง 14 โหดชิบหาย ที่จิงแรกน่าจะปล่อยผมเพราะผมเพิ่งโดนครั้งแรก ก็เลยโดนตัดติด 1 ปี 7 เดือน แล้วก็กลับมาเมตตาต่อ

วันต่อๆๆไป
ทำเหมือนกันทุกวัน

อาวุทหลักๆในนั้น ก็จะมี ดินสอกดอ่ะ(อาวุทในตำนาน) ไม้เสียบลูกชิ้น ช้อนซ่อม กระบองเหล็กยาวๆ(อันนี่ต้องแอบเอาไว้) อยู่ในนันไม่ค่อยมีเรื่องหรอกครับ มีแต่พวกเปรี้ยวๆมาใหม่ ที่โดนตี ส่วนมากก็มาจากเรื่องบุหรี่ ไปทะลึ่งขอดูดมั่ว บางคน ก็โดนอาวุทในข้างต้นแทง ไส้แตก ถ้าโดนแทงเค้าไม่ส่งไปโรงบาลนะ ส่งเข้าห้อง พยาบาล ผุ้คุมก็หาคนแทง แล้วก็ทำเรื่อง ส่งตัวไป บางปลา(บ้านกรุณา)

ทุกวันจะมี คนเดินเข้าเดินออกทุกวัน
ถ้าในนั้นน่าอยู่ คนจะเสี่ยงตาย แหกคุกออกมาทำไม

ผมติดไปทั้งหมด 8เดือนกว่า

ได้ลดโทษจากวันเฉลิม และ ศาลลดโทษให้เพราะผม เพิ่งโดนครั้งแรก แต่ ทำมาเยอะแล้ว 5555
(วันเฉลิมทีนึงได้ ลดโทษ 30วัน) เยอะนะ วันก่อนสุดท้ายที่จะได้ออกดีใจมากๆๆ ก็มาลาเพื่อนๆ ในนั้นผมรักทุกคน ออกมาจะไม่ลืมกันเลย วันสุดท้ายก็รอ บ่ายโมง ญาติมารับกลับบ้าน จบ กุอิสระซักที 55555