เบื้องหลัง โรงงานตุ๊กตายางจีน เผยแผนเตรียมบินไกลสู่ตลาดโลก


แหม่… ถ้าพูดถึงตุ๊กตายาง บรรดาหนุ่มๆ ทั้งหลาย คงต่างพากันคิดถึงตุ๊กตายางหญิงสาวที่อิมพอร์ตตรงมาจากญี่ปุ่นกันแน่ๆ แต่ของบอกว่าตอนนี้โลกกำลังจะเปลี่ยนไปแล้วนะจ๊ะ เมื่อพี่จีนเตรียมตีตลาด ด้วยตุ๊กตายางคุณภาพดี ราคาถูก เพียง £30 หรือประมาณ  1,500 บาท เท่านั้นแล้ว!!
พี่จีน ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นฐานการผลิตสินค้าต่างๆ อันดับต้นๆ ของโลก เตรียมวางแผนสำหรับการเป็นฐานการผลิตตุ๊กตายาง เพื่อการส่งออกรายใหญ่ของโลกแล้ว ด้วยโรงงานผลิตตุ๊กตายางที่มีจำนวนมากในจีน โดยเฉพาะ เมือง Ningbo ที่มีจำนวนโรงงานผลิตตุ๊กตายางมากที่สุด
Shu Mai พนักงานภายในโรงงานผลิตตุ๊กตายาง วัย 40 ปี กล่าวว่า แม้การทำงานในโรงงานตุ๊กตายาง จะถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเป็นเรื่องน่าขนลุก ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับทำงานท่ามกลางเหล่าซากศพผู้หญิงจำนวนมาก

แต่ถึงอย่างนั้น เหล่าตุ๊กตายางเหล่านี้ ก็สร้างเงินจากยอดการสั่งซื้อได้มากเลยทีเดียว โดยเฉพาะทางอินเตอร์เน็ต ที่ลูกค้าจำนวนมาก มักครีเอตชื่อเรียกบรรดาตุ๊กตายางสาวในอนาคตของพวกเขามาก่อนแล้ว
(ขอสั่งจองยูอิของผมหน่อยคร้าบบบบบ….~)

สิ่งที่ทำให้พี่จีนเชื่อว่าจะสามารถขึ้นแท่นเป็นมือวางอันดับหนึ่ง สำหรับการทำให้ธุรกิจการผลิตตุ๊กตายางของพวกเขาประสบความสำเร็จ ก็คือ ความมีคุณภาพของตุ๊กยาง ที่สามารถเก็บลมได้นาน ไม่รั่ว และคงทน นั่นเอง

ขอขอบคุณข้อมูลจาก   metro.co.uk

ที่มา : tartoh.com

แชร์ตำนานสุดหลอนโรงงานร้าง ย่านปู่เจ้าสมิงพราย


 

ว่ากันว่าย่านปู่เจ้าสมิงพรายนั้น เต็มไปด้วยเรื่องหลอนชวนคนหัวลุก แต่เรื่องไหนก็คงไม่อาจจะเท่าเรื่องราวของโรงงานหลอมเหล็กร้างที่เพิ่งปิดตัวลงไป

ย้อนกลับไป 40 ปีที่แล้ว ในยุคที่อุตสาหกรรมหลอมเหล็กกำลังเฟื่องฟู โรงงานนี้เต็มไปด้วยคนงานนับร้อย ทำงานหนักหน้าเตาหลอมอันร้อนระอุ รอบตัวมีสายพานและท่อสำหรับส่งเหล็กเส้นร้อนๆที่เพิ่งออกจาเตา การทำงานในสถานที่แบบนี้ อุบัติเหตุย่อมมีโอกาสเกิดขึ้นได้เสมอ

เนื่องด้วยมาตรฐานด้านความปลอดภัยที่ยังไม่สูงในสมัยนั้น จึงเกิดเหตุการณ์สุดสยองขึ้น เมื่อคนงานคนหนึ่ง ยืนตรงจุดท่อส่งเหล็ก ในจังหวะเดียวกับที่มีการส่งเหล็กเส้นออกจากเตา เหล็กเส้นอันร้อนๆ ก็แทงทะลุผ่านขาของชายเคราะห์ร้าย ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องทนทรมานให้เหล็กเส้นนั้น ที่ยาวถึง 30 เมตรผ่านร่างกายไปจนสุดปลายเส้น แม้ว่าจะเสียชีวิตในภายหลัง แต่เรื่องนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวหลอนๆอีกหลายเรื่องที่ยังอธิบายไม่ได้

 

เคยมีเรื่องเล่าของกองถ่ายทำภาพยนตร์ที่มาใช้โรงงานนี้เป็นโลเคชั่น ที่ถึงขนาดทำให้ผวาจนต้องเกือบเลิกกอง เมื่อการถ่ายทำล่าช้าจนไปถึงเวลากลางคืน ช่วงพักกอง ทีมงานและนักแสดงก็แยกย้ายกันไปผักผ่อน มีช่างไฟคนหนึ่งเดินไปเข้าห้องน้ำ ห่างออกไปของจุดถ่ายทำ ที่อยู่เกือบสุดปลายโรงงาน ระหว่างที่กำลังทำธุระส่วนตัว เขาได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องข้างๆ จากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นสามครั้ง เขาคิดว่าคงเป็นเพื่อนๆมาแกล้ง จึงตะโกนออกไปว่า “ใครแกล้งกูว่ะ” มีเพียงความเงียบตอบกลับมา แน่นอนว่าในบริเวณนั้น นอกจากเขาแล้วก็คงจะไม่มีใคร แต่ถึงมีก็อาจจะไม่ใช่คน

แม้ว่าโรงงานจะปิดตัวลงแล้ว แต่ถ้ามีโอกาสได้ไปสัมผัสบรรยากาศหลอนภายใน ก็จะมีความรู้สึกว่า มีคนนับร้อยอยู่รอบๆตัว ทั้งที่ไม่มีใครเลย หรือบางครั้งก็จะมีความรู้สึกถึงการถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ ด้านบนของโรงงานมีคานเหล็กเก่าๆสนิมเขรอะอยู่นับสิบ คานเหล่านี้มีเรื่องเล่าว่า หากมองขึ้นไปแล้วจ้องสักพัก ก็จะมีหน้าของผู้ชายผิวสำคล้ำ ค่อยๆยืนหน้าออกมา หรือเห็นเขานั่งห้อยขาบนคาน         แต่ถ้าโชคดี เขาก็จะกระโดดลงมาหาคุณ

เครื่องจักรบางชิ้นที่ในโรงงานนั้นยังมีมูลค่าสูง เจ้าของจึงปิดเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ล้อมรั้วไม่ให้คนภายนอกเขา มีการจ้างรปภ.มาประจำป้อมในแต่ละจุดของโรงงาน ซึ่งจุดที่ห่างไกลที่สุดคือปลายโรงงาน    ที่มีต้นหญ้าสูง เลยออกก็เป็นทุ่งนา ช่วงเวลากลางคืน มักจะได้ยินเสียงคนเดินไปมารอบๆป้อม ทั้งที่มองออกไปก็ไม่มีใคร หรือเห็นเป็นเงาลางๆใต้ต้นไม้แถวนั้น จนถึงตอนนี้ ยังมีการเปลี่ยนรปภ.บ่อยครั้ง เพราะทนความสยองของโรงงานนี้ไม่ได้

        เรื่องราวของความหลอนสะพรึงในโรงงานหลอมเหล็กร้างแห่งนี้ยังมีอีกมากมาย  แต่มันก็อาจจะเป็นแค่เรื่องเล่า ไม่ยังไม่มีใครกล้าพิสูจน์กับตัว